บ้านในฝัน: ซื้อได้จริง แต่ต้องไม่ก่อหนี้เกินตัว

คำว่า "บ้านในฝัน" เป็นเป้าหมายของคนจำนวนมาก และผมเชื่อว่าการมีบ้านเป็นของตัวเองเป็นสิ่งที่ดี แต่ในฐานะคนที่ผ่านวิกฤตต้มยำกุ้งปี 2540 มาด้วยตัวเอง ผมอยากเล่าเรื่องนี้แบบระมัดระวังกว่าที่โฆษณาทั่วไปเขาพูดกัน

ผ่อนบ้านดีกว่าจ่ายค่าเช่าจริงไหม

หลายคนบอกว่า "เช่าบ้านก็เท่ากับจ่ายเงินทิ้ง สู้เอาไปผ่อนบ้านตัวเองดีกว่า" ในหลักการก็มีส่วนถูก เพราะเงินที่ผ่อนบ้านสร้างสินทรัพย์ให้เรา ในขณะที่ค่าเช่าหายไปเลย แต่ผมอยากเตือนว่า มันไม่ได้ง่ายและคุ้มเสมอไปทุกกรณี

การเป็นเจ้าของบ้านมีต้นทุนแฝงที่ค่าเช่าไม่มี เช่น ค่าซ่อมบำรุง ภาษี ประกัน และดอกเบี้ยที่จ่ายให้ธนาคารตลอดหลายปี บางช่วงของชีวิต การเช่าที่ยืดหยุ่นกว่าอาจเหมาะกับเรามากกว่าก็ได้

เรื่องที่ผมต้องตัดออกจากต้นฉบับ

ต้นฉบับเดิม (เขียนราวปี 2007 ก่อนวิกฤตซับไพรม์) พูดทำนองว่า "ธนาคารปล่อยกู้ง่ายกว่าเดิม ไม่มีเงินดาวน์ก็ซื้อบ้านในฝันได้" ผมขอตัดและเตือนตรงนี้ให้หนักแน่น เพราะวิธีคิดแบบนี้แหละที่ทำให้เกิดวิกฤตบ้านทั่วโลกในปี 2008 คนกู้เกินตัวเพราะกู้ง่าย สุดท้ายผ่อนไม่ไหว บ้านถูกยึดกันทั้งประเทศ

วางแผนอย่างคนรอบคอบ

• เงินดาวน์ยิ่งมาก ยิ่งดี เพราะทำให้ยอดผ่อนต่อเดือนและดอกเบี้ยรวมต่ำลง
• ค่าผ่อนไม่ควรเกินกำลัง โดยทั่วไปไม่ควรเกินหนึ่งในสามของรายได้ เพื่อให้ยังใช้ชีวิตได้เมื่อมีเหตุไม่คาดฝัน
• เข้าใจดอกเบี้ยให้ชัด โดยเฉพาะสินเชื่อดอกเบี้ยลอยตัว ที่ค่างวดอาจเพิ่มขึ้นในอนาคต
• เผื่อเงินสำรอง สำหรับค่าซ่อมและเหตุฉุกเฉิน อย่าเอาเงินทั้งหมดไปลงกับบ้าน

สรุป

บ้านในฝันซื้อได้จริง ถ้าเราวางแผนทีละขั้น ตั้งงบที่สมเหตุสมผล และไม่ปล่อยให้ความอยากได้พาเราไปก่อหนี้เกินตัว การมีบ้านที่ผ่อนไหวสบายๆ มีความสุขกว่าการมีบ้านหลังใหญ่ที่ทำให้นอนไม่หลับทุกคืน

บ้านที่แท้จริง คือบ้านที่เราเป็นเจ้าของมันได้ ไม่ใช่บ้านที่หนี้เป็นเจ้าของเรา

ข้อคิดส่งท้าย: อย่าให้คำว่า "กู้ง่าย" หลอกให้ซื้อเกินกำลัง จงถามตัวเองก่อนเสมอว่า ถ้ารายได้สะดุดสัก 6 เดือน เรายังผ่อนไหวไหมครับ